Gods toewijding en de gelovige ‘rest’
Een blog van Jeremy D. Otten, onderzoeker bij BEST
Onlangs bekende een prominente christelijke leider bewust en langdurig in zonde te hebben geleefd. Opnieuw een schandaal in de christelijke wereld, dat me diep raakte omdat ik de man hoog had. Het roept de vraag op hoe het nog verder moet met de kerk, wanneer leiders steeds weer de fout in blijken te gaan en de kerk verdeeld is door politiek, nationalisme en maatschappelijke thema’s. Tegen de achtergrond van een samenleving die steeds meer seculier wordt, lijkt er niets meer over te blijven van de kerk. Maar God blijft trouw aan zijn volk en laat het niet verdwijnen.
Spanning
In de Bijbel is er een voortdurende spanning tussen de heiligheid en rechtvaardigheid van God en zijn radicale liefde en toewijding aan zijn volk in een wereld vol zonde. Eén manier waarop de Bijbel deze spanning duidt is met het thema van de ‘rest’. In de tijd van Noach oordeelde God heel de zondige mensheid met de zondvloed, maar spaarde de mensheid tegelijk door de mens die Hem wel trouw bleef, Noach. Elia was ook zo’n gelovige ‘rest’ die Israël terugbracht van de afgodendienst. De profeten, en met name Jesaja, profeteerden over de komende ballingschap als verwoestend oordeel over Israël voor hun afgodendienst. Toch zou God het volk in stand houden door een ‘rest’ te bewaren. Deze rest zou gespaard worden vanwege hun trouw, die door de beproevingen alleen maar puurder werd.
Rest
Het begrip van een ‘rest’ vindt een verrassende climax in Jezus Christus. Hij is de enige volmaakte mens, de enige die werkelijk trouw was aan Gods wet, de ware ‘rest’. Maar deze ene overgeblevene werd niet gespaard, maar stierf een gruwelijke dood. Hij aanvaardde de toorn van God in zichzelf. Deze wonderlijke omkering is onze hoop: door Gods oordeel over deze ene rechtvaardige (de ware rest), kunnen veel zondige mensen rechtvaardig gemaakt worden (Romeinen 5:12-19).
De kerk wordt van alle kanten aangevallen – het kan in elk geval zo lijken – en kerkmensen vallen steeds weer in zonde. Mensen van binnen en buiten de kerk kunnen alleen gered worden door die ene mens in de geschiedenis die beantwoordde aan de eisen die God stelt aan zijn volk. Hij versloeg zonde en dood: hij zal nooit in zonde vallen en leeft voor eeuwig. Hij alleen is onze hoop, voor de kerk en voor heel de wereld.
Deze blog is geschreven vanuit onderzoeksgroep BEST, die momenteel onderzoek doet naar Gods ‘crucial commitment’ als bron van hoop – zijn toewijding die tot het uiterste gaat. Jeremy D. Otten is docent Nieuwe Testament aan de ETF in Leuven. Hij draagt bij aan een BEST-publicatie over ‘The Nature of God’s Commitment’. BEST is de onderzoeksgroep van de Theologische Universiteiten Apeldoorn en Utrecht voor bijbelonderzoek en systematische theologie. Zie voor meer informatie https://besttheology.nl.
