De bubbel uit
Een column van Annemarie Kuijvenhoven
“Je ziet ze zo weinig meer, de jongeren. Ze zijn druk met hun sport, vrienden, telefoon, school. Maar in de kerk komen ze niet meer.” Ik hoor de spijt. En ik proef een verlangen: we willen ze terug. Laatst werd het nog weer opgeschreven in een enquête van de TUU in één van de NGK-kerken: “Hoe krijgen we de jongeren terug in de kerk?”
Goed nieuws
Goed nieuws – hoe deel je het met jongeren? is het nieuwste deel in de TUU-bezinningsreeks. Ik mocht het redigeren. Maar hoe deel je het evangelie als je geen tiener ziet of spreekt? In Nederland wordt steeds meer in bubbels geleefd. Mensen zien en spreken vooral anderen van dezelfde leeftijd, met dezelfde interesses of overtuigingen. Dat zie ik ook in de kerk.
Elke generatie heeft zijn eigen kring. De kerkenraad bestaat uit 60+ers. De kinderen en tieners komen in hun eigen zaaltje of honk bij elkaar. Je kunt gemakkelijk kiezen voor een dienst waar je je prettig bij voelt. Het is zo logisch. Veilig. Maar ook een tikkeltje saai. En niet wat Jezus op het oog heeft. De hand, de voet, het oog en het oor, ze hebben elkaar nodig.
De jongeren met hun enthousiasme en energie. De ouderen die weten welke tradities zijn doorgegeven. Ze hebben elkaar nodig. Jongeren zetten je op scherp, ze zijn radicaal. Ouderen dragen geloofservaring mee, hun verhalen met hun worstelingen én mooie momenten zijn van grote waarde. Iedereen is nodig. Tijd om de bubbels uit te komen.
Moed
Dat vraagt een beetje moed. Om op de ander die zo anders is af te stappen. Het is ongemakkelijk. Het botst. Want de verschillen tussen generaties zijn er. In beleving, in taal, in geloof. En waar ouderen zich vaak inzetten vanuit trouw en plichtsbesef, komen jongeren omdat het leuk is en ze mooie ervaringen kunnen opdoen. Maar de kerk is ook zo’n mooie kans. In mijn dagelijks leven kom ik andere generaties weinig tegen, leef ik in mijn bubbel. In de kerk raak ik in gesprek met een ouder echtpaar – en krijg ik een week later een bak erwtensoep. Haalt mijn zoon glunderend de rem eraf van de rolstoel van die bejaarde man. Mocht ik het levensverhaal horen van de vader die zijn dochter verloor. Binnenkort vertelt hij zijn verhaal aan de jongeren met wie ik elke maand optrek. Ik kijk ernaar uit!
“Hoe krijgen we de jongeren terug in de kerk?” Misschien is het zinvoller om die vraag om te draaien: “Hoe komt de kerk weer in contact met de jongeren?”. De 99 schapen blijven wel even waar ze zijn; het ene lam verdient nu de aandacht. En wie weet duiken er onderweg nog veel meer op.
Op vrijdagmiddag 27 maart organiseert de TUU een symposium over deze vraag: hoe deel je het goede nieuws met jongeren? Want we zien kansen en uitdagingen voor kerken, scholen en jeugdwerkers. Kom je ook?
